Artykuł omawia problematykę łamania historycznych szyfrów przy użyciu nowoczesnych modeli językowych (LLM). Przykładem jest złamanie kodu z 1809 roku, co pokazuje, że bariera czasowa, która niegdyś chroniła dane, przestaje istnieć dzięki AI.
Autor wskazuje, że współczesne systemy AI działają w sposób zbliżony do zaawansowanych filtrów adaptacyjnych. Pozwalają one na skuteczne wyodrębnianie sygnału (tekstu jawnego) z szumu (szyfrogramu), wykorzystując statystyczne właściwości języka.
Kluczową słabością starszych metod kryptograficznych była periodyczność klucza oraz ludzkie błędy, takie jak stosowanie krótkich lub powtarzalnych fraz. AI potrafi zidentyfikować te wzorce znacznie szybciej niż człowiek.
Z analizy wynika, że jedynymi systemami odpornymi na takie ataki będą te, które całkowicie eliminują periodyczność klucza lub wymagają mocy obliczeniowej przekraczającej możliwości nawet masowych systemów AI.
